10-04-08

Kaat Vrancken

 is auteur en schrijft kinderboeken. Wekelijks schrijft deze winnares van twee zilveren griffels en de Vlaamse Boekenleeuw een column voor Het Belang van Limburg.

 
Hier is een verhaal van haar en ik vond het  te mooi om het niet aan jullie te laten lezen

Perplex

Soms staat een mens perplex. Dat overkwam me vorige week aan het station. Ik heb net afscheid genomen van mijn nichtje dat de trein neemt. Als ik wil wegrijden, tikt een bejaarde dame op de autoruit. ”Rijdt ge soms die kant uit?” Ze wijst naar de richting die ik níet uit moet.

”Nee, mevrouw”, zeg ik. ”Het spijt me, ik moet de andere kant uit.” Ze is duidelijk teleurgesteld. ”Daar moet ik niet zijn. Ik woon die kant op.” Tja, denk ik, pech voor u.

Tot mijn grote verbazing geeft ze het niet op. ”Maar gij kunt ook de andere kant uitrijden en mij thuis afzetten.” Ik sta perplex van zoveel lef. Eigenlijk wil ik zeggen: ‘Sorry, dat gaat niet’. Eigenlijk wil ik wegrijden maar iets houdt mij tegen. Is het mijn respect voor de ouderdom? Of is het haar directheid? Dit soort lef verwacht ik van een jongere die per se een lift wil versieren, niet van een dame van zeventig.

”Het heeft hard geregend, ik ben door en door nat, kijk maar naar mijn haar...” Ze wijst naar haar korte, grijze krullen. ”Door de regen heb ik de bus gemist. En ik heb het koud.” Dat geeft de doorslag. Ik laat toch geen bejaarde in de kou staan! ”Stap maar in, mevrouw”, hoor ik mezelf zeggen. ”Ik breng u naar huis.” Ze opent het portier en gaat zitten.

”Dank u, meiske. Kijk, daar moet ge draaien.” Ik probeer me op het verkeer te concentreren, maar zij blijft maar praten. ”Die nattigheid is niet goed voor mijn botten. Ik was met een vriendin...”

Ze praat zoveel dat we de straat missen die naar haar huis leidt. ”Oei, ge had daar moeten indraaien. Nu moet ge terugkeren”, zegt ze. Maar intussen rijden we op een vierbaansweg waar ik niet mag omkeren. Ach, een kilometer meer of minder maakt niets uit. Ik onderga alles met de glimlach. Ik doe het voor haar botten en haar kapsel dat ze dringend weer in model wil brengen.

Een paar kilometer later parkeer ik voor haar huis. ”Kom, meiske, ik geef u een kus”, zegt ze. ”Het ene plezier is het andere waard.”

06:30 Gepost door Hexana in Boeken | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kinderboeken, auteur |  Facebook |

Commentaren

Goeie morgen Hexana Ik heb al boeken gelezen van Kaat Vrancken en ze schrijft héél boeiend...ook dit verhaal is prachtig om te lezen. Wij hebben geen krant maar anders zou ik haar dagelijkse column in het belang van Limburg zeker lezen. Fijn dat jij dat hier even voor ons neerzet.
Dit getuigt nog eens van respect voor de oudere generatie.
Ik zie hier net dat je mijn blogje in de kijker hebt gezet en daar ben ik je heel dankbaar voor Hexana.
Het is een echte verrassing en dan ook nog eens een hele mooie.
Zoiets zegt soms meer dan woorden kunnen doen.
Het doet me deugd en het doet me veel. Het zal ook een steun zijn in mijn soms moeilijke momenten.
Hexana, je komt niet zoveel schrijven maar je doet dingen op je eigen manier die ik enorm apprecieer. Je bent een hartelijke, lieve vrouw met het hart op de juiste plaats!
Nogmaals dank.
En ja, nog een twee maandjes en jullie vertrekken naar Canada...je verlangt er al erg naar zeker!
Ik wens je nog een prachtige en hopelijk zonnige dag toe!
Nogmaals dank en lieve groetjes

Gepost door: Veerle | 10-04-08

De commentaren zijn gesloten.